ten blog będzie poświęcony zwierzakowej encyklopedi można tu zamawiać informacje o zwierzakach (ja spróbuje o nich znaleść informacje i zapisać je tu) ta strona powstał, ponieważ kocham zwierzęta i mam do nich słabość ........piszę szukam informacji na innych stronach. Zapraszamy i pozdrawiamy no i co jeszczę mogę dodać czytajcie! Olka Karolina i Hero
Kategorie: Wszystkie | Cosik | Zwierzki
RSS
sobota, 06 listopada 2004

OWCZARKI I PSY PASTERSKIE, grupa ras psów pasterskich i obrończych o różnym pochodzeniu, wyhodowanych do pedzenia i pilnowania stad zwierzat (gł. owiec) oraz strzeżenia dobytku człowieka; czujne, łatwe do tresury, wytrwałe, odporne na niekorzystne warunki bytowe; najważniejsze rasy: owczarek  niemiecki, owczarek szkocki ( collie), owczarek  podhalański, owczarek  nizinny pol., owczarek  szetlandzki,  komondor,  kuwasz, puli, pumi, bobtail; obecnie przeważnie psy reprezentacyjne.

 

Zdjęcia:

 

Owczarek staroangielski (bobtail), rasa psów pasterskich i do towarzystwa.jpg

Owczarek sztlandzki (sheltie), rasa psów pasterskich i do towarzystwa.jpg

owczarek niemiecki.jpg

Owczarek nizinny polski, rasa psów pasterskich


SPANIELE [ang.], grupa b. starych ras psów mysliwskich o nie ustalonym pochodzeniu, wyhodowanych w zach. Europie; dawniej posługiwano się nimi przy łowieniu ptactwa sieciami, a także w sokolnictwie; obecnie jako płochacze w polowaniu na ptactwo wodne i polne, do oszczekiwania gonionej zwierzyny i aportowania, także jako psy pokojowe; głowa wydłużona, nieco kwadratowa, masywna; nisko osadzone b. szerokie, obwisłe uszy; do spanieli należa m.in.: cocker-spaniel oraz springer spanier, sussex spanier, field spanier i clumber spanier.

 

Zdjęcia:

 



CHIHUAHUA , rasa miniaturowych psów (najmniejszych na swiecie), powstała w Meksyku w okresie kultury Majów; występuje w 2 odmianach: krótko- i długowłosej; masa ciała 0,9 3,5 kg (najmniejszy dorosły osobnik ważył tylko 283 g), głowa okragła z krótkim pyszczkiem, uszy duże odstajace; ubarwienie różnorodne.

 

Zdjęcia:

 

Chihuahua


BERNARDYN, bernard, pies sw. Bernarda, rasa psów wyhodowana w klasztorze Augustianów, k. Wielkiej Przełęczy Sw. Bernarda w Alpach; poczatkowo użytkowane jako stróże, w XVIII w. jako psy ratownicze, odszukujace podróżnych zbłakanych w górach lub zasypanych przez lawiny; potężne (najcięższy ważył 134 kg) i silne, wys. 65 70 cm, o dużej mocnej głowie; długowłose lub gładkowłose o umaszczeniu biało-rudym w różnych odcieniach.

 

Zdjęcia:

 


SZNAUCERY [niem.], szorstkowłose rasy psów o charakterystycznie obficie owłosionym pysku, czesto niewłasciwie nazywane brodaczami monachijskimi; podobnie jak  pinczery pochodza od sredniow. psów żyjących w pn. Szwajcarii i graniczących z nią krajach niem.; głowa wydłużona o długim pysku w kształcie klina; brzuch lekko podkasany; siersć szorstka, tworzaca charakterystyczna brode i krzaczaste brwi; występują w 3 rasach różniacych się wzrostem: sznaucer olbrzym (wys. 60 70 cm),. sznaucer sredni (45 50 cm), sznaucer miniaturowy (30 35 cm); ubarwienie czarne lub tzw. pieprz i sól, u sznaucera miniaturowego także czarnosrebrzyste i białe; używane jako psy służbowe i reprezentacyjne.

 

Zdjęcia:

 

Sznaucer miniaturowy

SZnaucer olbrzym , rasa dużych psów reprezentacyjnych.jpg



WAPITI, Cervus elaphus canadensis i Cervus elaphus nelsoni, 2 podgat. jelenia, b. podobne do jelenia szlachetnego; dł. ciała ok. 2,5 m, wys. w kłębie ponad 1,5 m; poroże b. duże (masa do 25 kg); zamieszkują lasy strefy umiarkowanej Ameryki Pn., gł. G. Skaliste.


Zdjęcia:



CZAU-CZAU, chow-chow, rasa psów z grupy szpiców, wywodzacych się z Chin, pierwotnie hodowanych gł. na mięso i futro, obecnie jako pies pokojowy; wys. minim. 45 cm; głowa płaska i szeroka; język, podniebienie i dziasła niebieskoczarne, oczy małe, ciemne, uszy małe; ogon puszysty, zakręcony na grzbiet; siersć gęsta, puszysta, barwy czarnej, stalowej, brazowej, kremowej lub białej; istnieje też odmiana krótkowłosa.

Zdjęcia:

Czau-CZau , chińska rasa psów o sylwetce podobnej do lwa


TCHÓRZ, nazwa 2 gat. ssaków drapieżnych z rodziny  łasicowatych ; tchórz pospolity, Mustela putorius, dł. ciała 35 45 cm, ogona 10 17 cm, samica mniejsza; sierść ciemnobrązowa, z prześwitującymi mlecznożółtymi włosami wełnistymi, brzuch, nogi i ogon prawie czarne; tryb życia nocny, poluje gł. na gryzonie, także ptaki, ryby, płazy i gady; gniazdo w dziuplach, rozpadlinach, norach; zamieszkuje skraje lasów, zagajniki, brzegi zbiorników wodnych, a także zabudowania gosp. (gł. zimą); Europa, prócz Irlandii i pn. Skandynawii, zach. Azja; łowny, futro cenione, podobnie jak albinotycznej, udomowionej jego formy  fretki; azjatycki tchórz stepowy, Mustela eversmanni, mieszkaniec stepów gł. Azji, w Polsce stwierdzony na Lubelszczyźnie.

 

Zdjęcia:

 

ANTYLOPY, nazwa kilkudziesięciu gat. ssaków z rodziny krętorogich ; obejmują formy b. różne od karłowatych (wys. w kłębie do 30 cm antylopa karłowata, Neotragus pygmaeus), poprzez średniej wielkości, o smukłej sylwetce ( gazele), do dużych, osiągających ponad 2 m wys. w kłębie ( eland); zamieszkują stepy, pustynie i zarośla Afryki (większość gat.), pd. i środk. Azji, pd.-wsch. Europy (suhak); do antylop należą m.in.: beisa, bongo, eland, garna, gnu, kudu, suhak; ponadto szpringbok, zw. też antylopą skoczkiem, Antidorcas marsupialis, wys. w kłębie 85 cm, jasnocynamonowo-brązowa, spodem biała; może wykonywać skoki dł. 4 5 m i na wys. do 2 m

 

Zdjęcia:

 

OPIELICA, pilch, Glis glis, gryzoń z rodziny  popielicowatych; dł. ciała 12 19 cm, puszystego ogona 16 cm; futro szaropopielate, srebrzyste, pod spodem jasne; tryb życia nocny; żywi się nasionami, owocami, zjada także owady i ślimaki; gromadzi zapasy na zimę, choć zapada w sen zimowy; zamieszkuje dziuple i rozpadliny w lasach liściastych i mieszanych środk., pd. i wsch. Europy oraz pd.-zach. Azji; w Polsce rzadka, chroniona.

 

Zdjęcia:

 


WIEWIÓRKOWATE, Sciuridae, rodzina gryzoni; ok. 250 gat. ssaków, gł. nadrzewnych (mają długi, puszysty ogon, niekiedy błonę lotną), ale także naziemnych, kopiących nory; kończyny przednie 4-, tylne 5-palczaste, zakończone mocnymi pazurami; w większości dzienne; wiele gat. gromadzi zapasy pokarmu; niektóre zapadają w sen zimowy; zamieszkują wszystkie kontynenty, prócz Australii; w Polsce 4 gat.: świstak, suseł perełkowany i moręgowany, oraz wiewiórka pospolita, Sciurus vulgaris, dł. ciała do 24 cm, ogona do 20 cm, na końcach uszu ma pędzelki włosów; ubarwienie zmienne od jasnorudego po prawie czarne, brzuch jasny; wszystkożerna; zamieszkuje lasy i parki Eurazji.

 

Zdjęcia:

 



PUSTUŁKA, Falco tinnunculus, ptak z rodziny  sokołów; dł. ok. 33 cm; poluje na drobne gryzonie (gł. myszy), także owady; gniazdo na drzewach, w basztach itp., często w miastach; składa 4 6 jaj; zamieszkuje Eurazję, Afrykę; w Polsce objęta ochroną gatunkową.

 

Zdjęcia:

 


LIS POLARNY, piesiec, Alopex lagopus, drapieżnik z grupy  lisów; dł. ciała 50 70 cm, ogona ok. 30 cm; sierść zimą biała, u niektórych jasnoniebieska (tzw. lisy niebieskie), latem u wszystkich ciemnieje; tundra półkuli pn.; w hodowli w wielu odmianach barwnych, ceniony dla futra

 

Zdjęcia:

 


TUKANY, pieprzojady, Rhamphastidae, rodzina ptaków z rzędu  łaźców; 37 gat. (dł. do 60 cm) o dużym, lekkim, barwnym dziobie ząbkowanym na krawędziach; upierzenie miękkie, często kontrastowe; żywią się owocami, owadami, pisklętami; dziuplaki; zamieszkują równikowe lasy Ameryki Pd.; łowione dla smacznego mięsa i pięknych piór; młode szybko się oswajają i łatwo znoszą niewolę.

 

Zdjęcia:

 


MYSZ DOMOWA, Mus musculus, synantropijny gryzoń z rodziny › myszowatych; dł. ciała ok. 8 cm, ogona ok. 7 cm; wszystkożerna, szkodnik środków spoż.; 5–8 miotów w roku, po 4–9 młodych; dojrzewa płciowo po 2,5 mies.; w warunkach naturalnych żyje ok. 1,5 roku, w hodowli — do 4 lat; zimę spędza w zabudowaniach, lato na polach; kosmopolityczna, tworzy kilka podgat.; do celów laboratoryjnych hoduje się odmianę albinotyczną i in. barwne.

 

Zdjęcia:

 


KUNA DOMOWA, kamionka, Martes foina, drapieżnik z rodziny  łasicowatych; dł. ciała do 50 cm, ogona do 32 cm; sierść delikatna, jasnobrun., na podgardlu biała lub kremowa plama; żywi się drobnymi gryzoniami (tępi myszy) i ptakami; futro cenne; żyje w pobliżu zabudowań, także na rumowiskach, rzadziej w lasach; występuje w Eurazji; w Polsce rzadka, chroniona.

 

Zdjęcia:

 


ŚWISTAK, Marmota marmota, gryzoń z rodziny  wiewiórkowatych; dł. ciała do 60 cm, ogona do 16 cm; futerko szarożółte, na głowie ciemniejsze, ogon prawie czarny; tworzy kolonie, zapada w sen zimowy; kopie nory, zimowe b. obszerne (do 20 m dł., do 10 m głęb.), wyścielane wysuszoną trawą; żywi się trawą i ziołami, żeruje gromadnie; jest b. ostrożny, często obserwuje okolicę stając słupka, zaniepokojony wydaje donośny gwizd ostrzegawczy; zamieszkuje wysokogórskie łąki w Alpach i w Tatrach (nieco mniejszy, jaśniej ubarwiony); w Polsce chroniony.

 

Zdjęcia:

 


 

TYGRYS, Panthera tigris, ssak drapieżny z rodziny  kotowatych ; największy przedstawiciel rodziny   dł. ciała ok. 2 m, ogona do 1,1 m, wys. w kłębie ponad 1 m, masa do 250 kg; ubarwienie zmienne, od jasnożółtego (sa także odmiany albinotyczne) do rdzawobrun., w czarne pręgi; u samca charakterystyczne bokobrody; poluje gł. wieczorem i o swicie, gł. na zwierzęta kopytne; żyje 15 17 lat, dojrzałość płciowa osiaga w 4 roku życia; samica po ok. 105-dniowej ciaży rodzi 2 3 młodych (w ogrodach zool. rozmnaża się b. trudno); zamieszkuje gęste zarosla i górskie lasy, zwykle w pobliżu rzek (dobrze pływa), pd., wsch. i pd.-wsch. Azji oraz Archipelagu Malajskiego; tworzy wiele podgat., jak np.: tygrys bengalski (królewski), P.t. tigris, lub największy tygrys syberyjski, P.t. attaica (dł. do 3 m), czy też najmniejsze, wymarłe: tygrys jawajski (P.t. sondaica) i tygrys z wyspy Bali (P.t. balica).

 

Zdjęcia:

 



 

CHOMIK EUROPEJSKI, Cricetus cricetus, gryzoń z rodziny chomikowatych; dł. ciała do 30 cm, ogona do 6 cm; sierść spodem czarna, poza tym biała, żółta, rdzawoszara; po bokach głowy torby policzkowe, w nich chomik europejski przenosi do nory zapasy pokarmu (gł. ziarno) na zimę (którą częściowo przesypia); zamieszkuje stepy i pola uprawne znacznej części Europy po zach. Azję; występując masowo, powoduje szkody.


CHOMIK SYRYJSKI, Mesocricetus auratus, gryzoń z rodziny chomikowatych; dł. ciała do 18 cm, ogona do 2 cm; ubarwienie gł. złociste, na brzuchu białe; pochodzi z Azji Mniejszej; bywa hodowany amatorsko, a także jako zwierzę laboratoryjne.

 




 

DELFINY, Delphinidae, rodzina waleni zębowców ; ok. 40 gat.; obie szczęki wydłużone i z licznymi zębami (cecha diagnostyczna); są szybkimi i zręcznymi pływakami, często dokonują zwinnych skoków ponad wodę; żywią się gł. rybami, głowonogami, skorupiakami, niektóre delfiny atakują nawet osobniki większe od siebie, np. fiszbinowce; żyją zwykle w gromadach; łatwo się oswajają i poddają tresurze; chętnie trzymane w basenach ogrodów zool. (delfinariach), gdzie urządza się pokazy ich tresury; mogą wydawać ultradźwięki i mają zdolność posługiwania się  echolokacją ; są poławiane dla mięsa i tłuszczu; niektóre stają się gat. zagrożonymi. Delfin zwyczajny, delfin pospolity, Delphinus delphis, dł. 1,5 2,5 m, ubarwienie zmienne (czarno-białe), zależne od wieku, płci i regionu występowania; żyje gromadnie w morzach półkuli pn., spotykany też w M. Bałtyckim; do delfinów należą m.in. orka, morświn, grindwal.

 

SARNA, Capreolus capreolus, ssak z rodziny  jeleniowatych ; dł. ciała do 140 cm, wys. w kłębie do ok. 90 cm, masa do 36 kg; sierść w lecie rudawa, w zimie brunatnoszara, na pośladkach biała plama (lustro); poroże (parostki) tylko u samca (kozioł, rogacz), trójdzielne, silnie perełkowane; samica (koza, siuta) po 22 24 tygodniach ciąży (czasami ok. 40 tygodni, tzw. ciąża przedłużona) rodzi 1 lub 2 młode, biało cętkowane; żyje zwykle do 10 lat; żywi się różnorodnym pokarmem roślinnym; zamieszkuje w stadach rzadkie, liściaste i mieszane lasy i lasostepy Europy oraz znacznej części Azji; w Polsce pospolita na terenie całego kraju; łowna.

 

Zdjęcia:

 


HIENY, Hyaenidae, rodzina z rzędu ssaków  drapieżnych ; 4 gat.; masywnej budowy, z sylwetki podobne do psa; kończyny przednie dłuższe od tylnych; szczęki silne, o dużych zębach; sierść żółtoszara, w czarne plamy, pręgi lub jednolicie ubarwiona; padlinożerne; nocne; zamieszkują półpustynie, stepy i sawanny Afryki i zach. Azji po Indie; do hien należy np. hiena cętkowana, Crocuta crocuta, największa z hien   dł. ciała do 1,8 m, pd. i wsch. Afryka; hiena pręgowana (hiena pasiasta), Hyaena hyaena, dł. ciała do 1,2 m, pn. Afryka i pd.-zach. Azja, i hiena brunatna, Hyaena brunnea , wielkości poprzedniej, pd. Afryka; ponadto protel, Proteles cristatus, dł. do 80 cm, pd.-wsch. Afryka, rzadki, chroniony.

 

Zdjęcia:

 


 

JELEŃ, Cervus, rodzaj ssaków z rodziny  jeleniowatych ; obejmuje 11 gat. współcz.; m.in. jeleń szlachetny, Cervus elaphus, dł. ciała samca (byka) do 2,65 m, wys. w kłębie 1,5 m, masa do 340 kg; samica (łania) mniejsza; sierść brązowopłowa, na zadzie białe lustro; poroże (wieniec) tylko u samca, bogato rozgałęzione (do kilkunastu odnóg w jednej tyce), zrzucane na wiosnę; roślinożerny; okres godowy (rykowisko) jesienią; w miocie (maj lipiec) zwykle 1 młode; żyje do 20 lat; w kilku podgat. zamieszkuje pn. Afrykę, Eurazję po Himalaje i strefę umiarkowaną Ameryki Pn. ( wapiti ); w Polsce pospolity, łowny; jeleń wschodni (sika), Cervus nippon, mniejszy, zamieszkuje Kraj Nadmorski (Federacja Ros.), Płw. Koreański, Japonię i Chiny.

 

Zdjęcia:

 


MORS, Odobenus rosmarus, ssak z rzędu drapieżnych ( drapieżne ssaki), do niedawna zaliczany do  płetwonogich, jedyny przedstawiciel rodziny m. (Odobenidae); dł. samca do 3,7 m, masa ok. 1,2 t, samica mniejsza; zbud. masywnie, mała głowa; małżowin usznych brak; u samców kły szczęki górnej do 85 cm dł., wargę górną po nozdrza pokrywają długie, szczeciniaste włosy; skóra prawie naga, pofałdowana; tylne kończyny może zginać pod tułów; odżywia się gł. mięczakami i skorupiakami; strefa przybrzeżna w Arktyce; dawniej licznie poławiany dla kłów, skór i tłuszczu, obecnie rzadki, chroniony.

 

Zdjęcia:

 

MORS, Odobenus rosmarus, ssak z rzędu drapieżnych ( drapieżne ssaki), do niedawna zaliczany do  płetwonogich, jedyny przedstawiciel rodziny m. (Odobenidae); dł. samca do 3,7 m, masa ok. 1,2 t, samica mniejsza; zbud. masywnie, mała głowa; małżowin usznych brak; u samców kły szczęki górnej do 85 cm dł., wargę górną po nozdrza pokrywają długie, szczeciniaste włosy; skóra prawie naga, pofałdowana; tylne kończyny może zginać pod tułów; odżywia się gł. mięczakami i skorupiakami; strefa przybrzeżna w Arktyce; dawniej licznie poławiany dla kłów, skór i tłuszczu, obecnie rzadki, chroniony.

 

Zdjęcia:

 


DELFINY, Delphinidae, rodzina waleni zębowców ; ok. 40 gat.; obie szczęki wydłużone i z licznymi zębami (cecha diagnostyczna); są szybkimi i zręcznymi pływakami, często dokonują zwinnych skoków ponad wodę; żywią się gł. rybami, głowonogami, skorupiakami, niektóre delfiny atakują nawet osobniki większe od siebie, np. fiszbinowce; żyją zwykle w gromadach; łatwo się oswajają i poddają tresurze; chętnie trzymane w basenach ogrodów zool. (delfinariach), gdzie urządza się pokazy ich tresury; mogą wydawać ultradźwięki i mają zdolność posługiwania się  echolokacją ; są poławiane dla mięsa i tłuszczu; niektóre stają się gat. zagrożonymi. Delfin zwyczajny, delfin pospolity, Delphinus delphis, dł. 1,5 2,5 m, ubarwienie zmienne (czarno-białe), zależne od wieku, płci i regionu występowania; żyje gromadnie w morzach półkuli pn., spotykany też w M. Bałtyckim; do delfinów należą m.in. orka, morświn, grindwal.

 

Zdjęcia:

 

NUTRIA, Myocastor coypus, gryzoń, przedstawiciel rodziny nutriowatych (Capromyidae); dł. ciała 40 60 cm, ogona (pokrytego łuskami) 30 45 cm; pokrojem przypomina szczura; 4 palce kończyn tylnych spięte błoną; 4 5 par sutek przesuniętych na stronę grzbietową; roślinożerna; tryb życia półwodny; kopie nory w zarośniętych brzegach wód; ciąża (128 132 dni) 2 razy w roku, 1 12 młodych; nutria żyje (parami) do 10 lat; w stanie dzikim występuje od Paragwaju i pd. Brazylii po pn. Patagonię; fermowe zwierzę futerkowe (w Polsce od 1926); przez selekcję mutantów i krzyżowanie wyhodowano liczne odmiany, różniące się barwą sierści, większe od formy dzikiej (dł. ciała 50 70 cm); mięso jadalne.

 

Zdjęcia:

 


SŁONIE, Elephantidae, współcześnie jedyna rodzina z rzędu trąbowców, obejmująca 2 gat. największych ssaków lądowych; masywna budowa ciała, nogi słupowate, zakończone 5, 4 lub 3 kopytami; głowa duża, z długą, chwytną trąbą ; uzębienie niezupełne, z charakterystycznymi, rosnącymi przez całe życie siekaczami, zw. ciosami (mylnie zw. kłami), dł. do 3 m, oraz trzonowcami, dł. 40 cm (pokryte trącymi listewkami szkliwa), występującymi po 1 w każdej połowie szczęk i zastępowanymi w miarę ścierania się przez nowo wyrastające; roślinożerne, dzienna porcja pokarmu dochodzi do 200 kg, wody ok. 100 l; żyją ok. 70 80 lat; dojrzałość płciową osiągają w wieku 8 12 lat, samica po ok. 22-miesięcznej ciąży rodzi 1 młode (zwykle 4 do 5 razy w ciągu życia); młode ssie pokarm pyskiem, bez pomocy trąby (sutki między przednimi nogami); zamieszkują rodzinami sawannę, busz i lasy, przemierzając do 100 km na dobę, dobrze wspinają się w górach i dobrze pływają. słoń afrykański , Loxodonta africana, dł. ciała (z trąbą) 6 7,5 m, wys. w kłębie 3 4 m, masa 5 7,5 t; Słoń indyjski, Elephans maximus, nieco mniejszy, łatwo się oswaja, bywa używany jako zwierzę juczne, pociągowe, wierzchowe; w niewoli oba gat. poddają się tresurze, lecz rozmnażają się b. rzadko. Pochodzenie i ewolucja. Słonie wyodrębniły się w miocenie z gomfoterów ( mastodonty); najstarsi przedstawiciele Elephantidae są znani z późnego miocenu z Afryki. Ewolucja słoni prowadziła do skracania żuchwy, przekształcenia zębów w wysokokoronowe, z poprzecznymi grzebieniami szkliwa na powierzchniach i podlegające swoistej wymianie poziomej w miarę zużywania się; wymarłym przedstawicielem słoni był mamut słoń zimnego klimatu, z obszarów Starego Świata i Ameryki Północnej.


SŁOŃ MORSKI , [Mirounga leonina], największy przedstawiciel rodziny fok; dł. ciała 6,5 m, masa 3,5 t, samica znacznie mniejsza; nos dorosłych samców wyciągnięty w krótką trąbę; okres rozrodu spędza na wybrzeżach w haremach liczących 10 30 samic i nie pobiera wówczas pokarmu; następnie udaje się na dalekie wędrówki po morzach subantarktycznych; gat. chroniony.

 

Zdjęcia:

 

Zdjęcie przedstawia
słonia morskiego


 

ZEBRY, nazwa kilku gat. ssaków z rodziny koniowatych; odznaczają się pasiastym umaszczeniem i ogonem owłosionym od połowy długości, tzw. kasztany tylko na przednich kończynach; zamieszkują sawanny Afryki, zwykle tworzą stada z innymi zwierzętami kopytnymi; największym przedstawicielem zebr jest zebra Grevy'ego, Equus grevyi, wys. w kłębie 1,6 m, ze środk.-wsch. Afryki; najmniejszym zebra górska , Equus zebra, wys. w kłębie do 1,2 m, z górzystych terenów pd. i pd.-zach. Afryki; do zebr zalicza się wytępioną obecnie kwaggę.

 

Zdjęcia:

 


LISY, nazwa kilku rodzajów ssaków z rodziny  psowatych ; mają pionową źrenicę i małe kły górne; do lisów należą: lisy pustynne (np.  fenek), pieśce ( lis polarny) i lisy właściwe, Vulpes, liczące 10 gat.; przedstawicielem ostatnich jest: lis pospolity, Vulpes vulpes, dł. ciała do 90 cm, ogona do 50 cm, wys. w kłębie ok. 40 cm; znany w wielu odmianach (lis rudy, czarny, siwoduszka); poluje gł. nocą na gryzonie, ptaki, jada też jagody i orzechy; kopie nory; Eurazja, pn. Afryka i Ameryka Pn., aklimatyzowany w Australii, w Polsce pospolity; hodowany w licznych odmianach dla futra; korsak (lis stepowy), Vulpes corsak, zamieszkuje suche obszary Azji Środkowej.

 

Zdjęcia:

 



ŚWINKA MORSKA, Cavia porcellus, gryzoń z rodziny marowatych (Caviidae); dł. ciała 22 35 cm, brak ogona; formy dzikie szare lub brun., rasy hod. czarno-biało-rude; pochodzi z Brazylii, Paragwaju i Peru, hodowana przez Inków dla mięsa, dziś rozpowszechniona w hodowli amatorskiej i jako zwierzę laboratoryjne; roślinożerna; ciąża trwa 60 70 dni, w miocie (3 5 razy w roku) po 2 3 młodych; dożywa 6 8 lat.

 

Zdjęcia:

 


GEPARD, Acinonyx jubatus, drapieżnik z rodziny  kotowatych; dł. ciała do 1,5 m, ogona 70 cm, masa do 65 kg; żółty w czarne cętki; pazury nie wysuwane; najszybszy z ssaków, w pogoni za zdobyczą osiąga prędkość 110 km/h, bywa używany w myślistwie do polowań na antylopy; zamieszkuje sawanny Afryki i stepy Azji po Indie.

 

Zdjęcia:

 


ŻYRAFY, Giraffidae, rodzina ssaków parzystokopytnych , z podrzędu przeżuwaczy; obejmuje 2 gat. zwierząt o b. długich nogach, długiej szyi i krótkim tułowiu; na głowie niewielkie rogi, okryte owłosioną skórą; w uzębieniu brak górnych siekaczy i kłów; żyją w stadach lub pojedynczo; aktywne nocą i dniem; żyrafa, Giraffa camelopardalis , wys. w kłębie 2,7 3,3 m, głowa wznosi się 4,5 5,8 m nad ziemią, liczne podgat., różnie umaszczone i z różną liczbą kostnych wyrostków na głowie; zamieszkuje sawanny środk. i wsch. Afryki; chroniona; do rodziny żyraf należy okapi.

 

Zdjęcia:

 


Królik Domowy, zwierzę użytkowe pochodzące od dzikiego królika, udomowione w ostatnim wieku p.n.e. przez Rzymian; do środk. Europy sprowadzony w średniowieczu. Hodowla królika domowego rozpowszechniła się w Europie i USA w końcu XIX w.; hodowany dla mięsa (smaczne, lekkostrawne, zwł. z brojlerów króliczych), skór futerkowych i białoskórniczych oraz wełny. Wytworzono ponad 50 ras, różniących się m.in. wielkością, umaszczeniem i długością włosa, kształtem i wielkością uszu; rozróżnia się rasy amatorskie i użytkowe (mięsne, mięsno-futerkowe, futerkowe i wełniste); najważniejsze to: baran franc., olbrzym belg., królik nowozelandzki, kalifornijski, biały duń., biały pol. średni, biały wiedeński, szynszylowaty, srebrzysty franc., angorski. Królik domowy osiąga dojrzałość rozpłodową w wieku 5 6 miesięcy (duże rasy 8 10 miesięcy); ciąża trwa 28 32 dni, 3 5 miotów rocznie; młode (6 i więcej w miocie) rodzą się głuche, ślepe i nagie; matka karmi je przez 6 tygodni; po 3 tygodniach zaczynają korzystać z paszy; królik domowy żywi się zielonkami, sianem, okopowymi i ziarnem, w fermach wielkotowarowych gł. suchymi mieszankami pasz w postaci granulatu; w Polsce chów królików ma charakter drobnotowarowy; roczna produkcja królików wynosi ok. 15 mln sztuk

 

Królik dziki, Oryctolagus cuniculus, gatunek ssaka z rodziny zającowatych; dł. ciała do 45 cm, ogona do 7 cm; masa do 2,5 kg; sierść miękka, brunatnoszara, na brzuchu biała, oczy duże, uszy długie, na górnej wardze liczne włosy czuciowe; żyje gromadnie; roślinożerny, rocznie kilka miotów, po 3 10 niedołężnych młodych; pierwotnie zasiedlał pd.-zach. Europę, pn.-zach. Afrykę; rozprowadzony po innych kontynentach, pozbawiony naturalnych przeciwników może być szkodnikiem upraw (np. w Australii); łowny; w Polsce na zach. od Wisły; jest przodkiem królika domowego.

 

Zdjęcia:

 

krol.jpg

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 9